تست MBTI (مایرز بریگز)

۲۱۷۸۱۹  دیدگاه‌

• 

  پریسا خراسانی

  ۱۴۰۱/۱۲/۲ ۲۲ : ۱۳

  ممنون و سپاسگزارم

  ۰  پاسخ 

• 

  پریسا خراسانی

  ۱۴۰۱/۱۲/۲ ۲۲ : ۱۲

  ممنون و سپاسگزارم

  ۰  پاسخ 

• 

  سمیراهمتی

  ۱۴۰۱/۱۲/۲ ۲۲ : ۰۹

  خوب بر

  ۰  پاسخ 

• 

  متین

  ۱۴۰۱/۱۲/۲ ۲۲ : ۰۷

  خوب بود

  ۰  پاسخ 

• 

  مبیناکریمی

  ۱۴۰۱/۱۲/۲ ۲۱ : ۵۷

  خوب بود ممنون

  ۰  پاسخ 

• 

  مبیناکریمی

  ۱۴۰۱/۱۲/۲ ۲۱ : ۵۶

  خوب بود

  ۰  پاسخ 

• 

  زهرا سادات

  ۱۴۰۱/۱۲/۲ ۲۱ : ۵۳

  خوب بود

  ۰  پاسخ 

• 

  mjk

  ۱۴۰۱/۱۲/۲ ۲۱ : ۵۳

  سوالای خوب و فوق العاده اگر میتوانید از این آزمون مخصوص نوجوانان هم بسازید. باتشکر.

  ۰  پاسخ 

• 

  شانلی

  ۱۴۰۱/۱۲/۲ ۲۱ : ۴۹

  عالی

  ۰  پاسخ 

• 

  Kobi

  ۱۴۰۱/۱۲/۲ ۲۱ : ۴۹

  عالی

  ۰  پاسخ 

• 

  مهی

  ۱۴۰۱/۱۲/۲ ۲۱ : ۴۸

  خوبه

  ۰  پاسخ 

• 

  Hasti

  ۱۴۰۱/۱۲/۲ ۲۱ : ۴۵

  خیلی خوبه

  ۰  پاسخ 

• 

  آتوسا دارابپور

  ۱۴۰۱/۱۲/۲ ۲۱ : ۴۱

  عالی

  ۰  پاسخ 

• 

  آرمین

  ۱۴۰۱/۱۲/۲ ۲۱ : ۳۸

  چون الان در یک وضعیت خاص و بحران زده ای قرار گرفتم خیلی از تست ها یا بهتره بگم‌تمام عبارت ها رو بر اساس یک مقیاس و معیار خاصی و در یک شرایط خاصی بررسی کردم و گزینه ای که انتخاب کردم رو مختص یک دوره خاصی از زندگیم قرار دادم تا ببینم در اون شرایط چجور آدمی بودم و یا شاید همچنان هستم و مطمئناً جواب آزمون شامل واقعیت های زندگیم نخواهد بود. و این برام خیلی جالبه که الان که میخام برم و جواب آزمون ببینم متوجه خیلی از چیزها خواهم شد که تا هم اکنون برام بی جواب مونده.. برم وارد جیمیلم بشم تا ببینم داستان چی بوده..... خدایا به امید تو من قدم خودمو و حتز بیشتر از اونچه که سهمم بود رو اَدا کردم امیدوارم جوابی که حقم هست و تقدیری که در بردارنده عدالت و احساسات و انصاف و عواطف هست برام باشه. یه تجربه ای هم میگم مطمنم برای کسی دارم این حرفو میگم و به اختیار خودم نیست و من وسیله ای برای رسوندن این پیام و این مطلب برای شخص خاصی هستم.( این ندایی بود که همین الان از قلبم بهم الهام شد) ----> (اینکه گاهی اوقات دچار سختی هایی در زندگی میشیم دلیل بر کارهای اشتباهی نیست که قبلا کردیم و الان داریم عذابشو میکشیم نه این درست نیست این حرفی هست که خیلی ها هنگام مشکلات و سختی های زندگی بهمون میگن در صورتی که اعتقاد و تجربه من اینو بهم میگه و ثابت هم شده بهم که در دوره ای از زندگی مون دچار سختی هایی میشیم و خیلی درد میکشیم اما در پایان میبینی این درسی بود که باید برای رسیدن به این جایگاهی که هستی پاس میکردی دقیقا مثل اینکه بهت میگن پشت این کوه یه جایگاهی وجود داره که اگه بری و به اون جا خودتو برسونی رفاه و آرامش شامل حالت میشه و هر چی که تو زندگی میخای در اونجا وجود داره برات مثل هوایی که نفس میکشی چطور وجود داره برات اون چیز هایی که خواسته های الان زندگیته اگه بری اونجا مثل اون هوا برای نفس کشیدن که وجود داره و فقط کافیه نفس بکشی تا هوا بهت برسه اونجا هم تمام خواسته هات وجود داره و هست و هر چیزی که اراده کنی برای داشتنش به راحتی در دسترست هست اما برای رسیدن به اون جا که پشت این کوه قرار داره باید اول بری بالای این کوهی که میبینی بعد اونجا رو میبینی و راه میفتی سرازیری میری سمتش و میرسی به اونجا اون سختی های زندگی و درد ها که اول صحبت هام گفتم میدونی کجاست؟ مسیری که الان هستی و میخای بری بالای اون کوه. اون مسیر اینجوریه که وقتی تصمیم میگیری بری اون ور کوه و اون وعده ای که بهت دادن رو بهش برسی باید اول عبور کنی از یک جنگل تاریک و سرد و پر از دره ها و پرتگاه ها و خطرات طبیعی و پر از حیوانات درنده که با دیدنت به سمتت حمله میکنن و باید هم از خودت دفاع کنی گاهی باید باهاشون بجنگی تا بهت آسیب نزنن گاهی هم باید فرار کنی از دستشون تا سالم بمونی این وسط باید مراقب مسیر هم باشی چون تاریکه دید کافی نداری و یه قدم جلوتر نمیدونی چی در انتظاره دره هست تیغه حیوان درنده یا هر چیزی که برای آسیب زدن توئه تا تو سالم از این مسیر رد نشی حالا وقتی تلاش میکنی زنده بمونی و به بالای کوه برسی هنگام مبارزه با موانع مسیر بدنت مجروح میشه به خونریزی میفتی دستت پاره میشه پاهات مجروح میشه حتی نمیتونی بدویی اما این دردها رو تحمل میکنی و امیدت زنده موندن و رسیدن به بالای قله هست این جا بعضی ها توان مبارزه ندارن و شکار حیوانات میشن بعضی ها می افتن تو دره و پرتگاه ها میمیرن و بعضی ها کم میارن می ترسن و برمیگردن بعضی ها هم مثل من از همه این ها جون سالم به در میبره اما تنش پر از زخم و خون و شکستگی دست و پا و تیغ هایی که هنوز تو کمر و پا هستن و خون ازش چکه میکنه و توان درآوردنش دیگه نداری اما دیگه آخرای مسیر هستی و مطمنی که داری سالم به بالای قله میرسی اما هنوز تو این مسیر پر از درد و رنج و سختی هستی این موقع من میگم از این بدتر دیگه درد و سختی که نیست ولی تونستم زنده بمونم و مسیر طی کنم حالا خودم هم اوضاع رو برای خودم سخت تر میکنم خود زنی میکنم از مسیری میرم که سخت تره تا بیفتم و پام بشکنه از مسیری میرم که جای یه حیوان درنده چهارتا حیوان باشن چون میدونم که از پسشون برمیام ولی بیشتر زخمی میشم و بیشتر درد میکشم از مسیری میرم که تاریک تر و سرد تر و ترسناک تره از مسیری میرم که میان بر نباشه و طولانی تر هم بشه تا تایم تحمل درد هام بیشتر بشه چرا ؟؟؟ واسه اینکه جای ۱۲ و ۱۵ و ۱۶ و ۱۷ گرفتن و قبول شدن میخام ۲۰ بگیرم و قبول بشم حتی نمیخام با ۱۹ قبول بشم میخام حتما با نمره عالی قبول بشم میخام کارمای معکوس بدم به خودم چون بهم اول راه گفتن هر چی تو مسیر بیشتر زخمی بشی و بیشتر درد بکشی ولی زنده خودتو برسونی ، اون جا بجای اینکه هر مدل از ماشینای پراید در دسترسم باشه آخرین تیپ و مدل شاسی ها هم در دسترسم قرار میگیره بجای خونه و آپارتمان ،پنت هاوس و ویلا در دسترسم قرار میگیره.من که دارم درد میکشم و میدونم تحملم بیشتر از اینه اما درد مسیر همینه خودم به خودم زخم میزنم که دردام بیشتر شه خودمو بیشتر تو آتیش کوره نگه میدارم جای ده تا چکش خوردن واسه شمشیر شدن پنجاه تا پتگ میخورم تا شمشیری بشم که شمشیرای دیگه رو بتونه خورد کنه اما نشکنه چون بیشتر تو آتیش موند چون بیشتر ضربه های پتگ تحمل کرد و بیشتر صیقل خورد حالا بایدم قوی تر و نشکن تر و تیزتر باشه ... حالا که رسیدی بالای قله و دیدی حرفایی که میگفتن حقیقته و واقعیت داره سرتو برمیگردونی اون جایی که بودی رو هم نگاه میکنی مسیری که اومدی رو هم نیگا مُکُنی تن زخمی و شکسته و داغون خودتو هم یه نیگا مکنی و بمیگردی اونجایی که برای تو آماده شده رو میبینی و میفتی سرپایینی سمت مقصد سر از پا نمیشناسی اصلا اهمیت نمیدی به زخمای تنت و سر پایینی فقط خودتو میندازی و میری .. وقتی میرسی به مقصد دیگه نایی واست نمونده میبینی در بسته ست و کلیدت به در نمیخوره یعنی چی؟؟؟ یعنی همش دروغ بود ؟؟ اینجا واسه من جایی نیست اصلا؟؟؟؟؟ یکی از تو آمبولانس صدات میزنه حصصصصصام؟؟؟ این جا برای تو بود فک میکردن با نمره 10 قبول میشی و میای تو نمره ات 20 شده اون ویلا روبرویی رو میبینی اونجا واسه توئه... میفتی زمین و بیهوش میشی میندازنت تو آمبولانس به سمت مقصد نهایی... تو راه پانسمانت میکنن و زخماتو بخیه میکنن و خاک و خون از سر و روت میشورن و یه لباس راحتی خوجل موجل هم تنت میکنن و میگه رسیدیم. در آمبولانس باز میکنن و میبینی در ویلا واست بازه معلومه تازه آب و جارو شده و خودت پا میشی و آروم آروم میری جلو در کلیده رو میندازی و وارد جایی میشی که قراره از این به بعد اینجا زندگی کنی بعد چند روز استراحت پا میشی از بالای ویو خوشگل ویلات به شهر جدیدی که توش زندگی جدیدت آغاز کردی نگاه میکنی به جاده ها خیابونا دانشگاه ها مدرسه ها باشگاه ها امکانات احساس میکنی اینجا چقد آرامش و راحتی هست قشنگ وجود عشق و دوست داشتن و انرژی مثبت تو کل شهر حس میکنی اینجا همون جاییه که الان که دوران سختی و تنهایی و افسردگی رو دارم میگذرونم قراره بهش برسم.این دردهارو این تنهایی رو واسه این دارم تحمل میکنم که تصمیم گرفتم از این زندگی سخت دل بکنم و برم به شهر جدیدی که دیدیم.اطرافیانم باهام نیومدن گفتن چنین شهری نیست این حرفا همش دروغه همینجا بمون من راه افتادم و اونا موندن و تنهایی و افسردگی من شروع شد باید تنها این راه برم چقد خوب میشد اگه دوتایی باهم این جارو ول میکردیم و با هم مسیرو میرفتیم و از هم جدا نمیشدیم. نه اونا آدمای بدی ان نه من . اونا خواستن تا آخر عمر با سختی این زندگی پر از ناعدالتی پر از خشم و نفرت که عشق و آرامشی نیست اگر هم هست آلوده به هزار تا از ناپاکی شده عشقی که هست اما الوده به هوس و ناپاکی شده آرامش هست اما آرامش همراه با عذاب وجدان.من چنین عشق و آرامش و زندگی رو نمیخام و میرم. اون جنگل سرد و تاریک و ترسناک تحمل میکنم ولی بعد اون میدونم که جایی که دیدم و تو رویا هام حتی زندگی کردم دیدم که عشق جریان داره اونجا عشق بدون هیچ پس وند و پیش وندی بدون هیچ اما و اگری عشق بدون هیچ شرط و شروطی عشق مطلق فقط عشق عشق عشق حتی نمیتونم بگم عشق پاک چون عشق ناپاکی اونجا نیست که جدا کنین عشق پاک عشق ناپاک .. اونجا فقط و سرتاسر عشقه و عشق .... مطلقاً آرامشه و آرامش هیچ حرفی پشت سرش و جلو روش نیست هیچ استرس و نگرانی و ناراحتی اونجا نیست چرا زندگی که هر روز با استرس و نگرانی با نداری و بیکاری با گناه و هرزگی همه گیر با دلشوره و اضطراب با ناعدالتی و با اینکه یکی دوست داری اما بهت خیانت میکنه باید سکوت کنی به هزار دلیل که همه بهتر از من میدونین چرا..هم سن و سالاتو میبینی یا از تو گشنه ترن یا اونقد خوردن تا خرخره و دهنش هم پره و داره میجنبه و لقما بعدی هم تو دستشه اما معلوم نیست اون که تو شکمشه سهم کیه اون که تو دهنشه از دهن کی بریده شده و اون که تو دستاشه از دست کی به زور و طمع و حرص دزدی کرده و صاحب اون لقمه تو دستش داره دنبال لقمه ش پله های دادسرا و دادگاه رو بالا پایین میره و اون منتظره دهنش خالی شه لقمه تو دستش بکنه تو دهنش تا سند و مدرکی تو دستش باقی نمونه... من چنین شهری چنین زندگی رو دیدم و تجربه کردم و نمیخاستم اینجا بمونم حتی تنها شدن و جدایی رو قبول کردم اما نخاستم بمونم و رفتن ترجیح دادم و تنهایی رو ناچارن قبول کردم میدونستم تنها بشم افسرده میشم دلتنگ میشم داغون میشم چطور با این حال داغون اون جنگل لعنتی رو برم؟؟؟؟ این زندگی با دردها و زخمایی که تو قلبم ایجاد کرده خودش به اندازه کافی آدمو زمین گیر و ناتوان میکنه حالا با این کوله بار پر از درد و رنج چطور دردای جنگل تاریک و سرد تحمل کنم؟؟؟ اونم تنهایی؟؟؟ خدایااااا قلبم داره از جاش کنده میشه دیگه....میدونم من میرسم بالای کوه و میرسم به اون ویلایی که دیدمش اینو مطمنم ولی نمیدونم چقد دیگه مونده تا این مسیر تموم بشه خیلی دارم سختی میکشم خیلی دارم تحمل میکنم کاش میشد یه جاهایی چند روز دراومد بیرون از بازی و نفسی تازه کرد و برگشت به ادامه مسیر ....خیلی خراب و داغون بودم که این حرفارو زدم هم به خودم این حرفارو گفتم هم احساس کردم کسی دیگه هم هست که مثل من خراب و داغون باشه و اما ندونه چرا و خودش هم خبر نداره که چرا داره این دردهارو تو زندگی میکشه ..‌ گفتم تا اونم بدونه که تنها نیست من و امثال من زیادیم تو این مسیر ولی بدیش اینه تو طی مسیر همدیگه رو نمیبینیم و قانونش اینه کاری میکنه اول تنها بشی بعد وارد مسیر بشی.گفتم تا بدونی اگه تو هم مثل من خراب و داغون و تنها و افسرده ای یه روزی قراره تو شهر جدید بعد از اینکه یه مدت جدایی و دوری از همو تجربه کردیم همدیگه رو ببینیم و دوران تنهایی و افسردگی و نداری و بی عشقی و بی آرامشی مون به پایان برسه.امیدوارم اونی که قراره این حرفام بهش برسه به موقع و زمانی که وقتشه دقیقا درست و به جا بهش برسه. تا یه مرهمی برای دردهای جسم و روحش بشه بتونه تحمل کنه این دوران سختی رو و به امید خدا و کمک های بی دریغ و انرژی های مثبت خودش و کائناتش که بی منت برای همه قلب های پر از درد و رنج مدام میفرسته و مثل بسته های غذایی کمکی ، دارو و مرهم کمکی برای روح های درد کشیده و قلب شکسته همه مون...

  ۰  پاسخ 

• 

  آرمین حسام

  ۱۴۰۱/۱۲/۲ ۲۱ : ۳۸

  چون الان در یک وضعیت خاص و بحران زده ای قرار گرفتم خیلی از تست ها یا بهتره بگم‌تمام عبارت ها رو بر اساس یک مقیاس و معیار خاصی و در یک شرایط خاصی بررسی کردم و گزینه ای که انتخاب کردم رو مختص یک دوره خاصی از زندگیم قرار دادم تا ببینم در اون شرایط چجور آدمی بودم و یا شاید همچنان هستم و مطمئناً جواب آزمون شامل واقعیت های زندگیم نخواهد بود. و این برام خیلی جالبه که الان که میخام برم و جواب آزمون ببینم متوجه خیلی از چیزها خواهم شد که تا هم اکنون برام بی جواب مونده.. برم وارد جیمیلم بشم تا ببینم داستان چی بوده..... خدایا به امید تو من قدم خودمو و حتز بیشتر از اونچه که سهمم بود رو اَدا کردم امیدوارم جوابی که حقم هست و تقدیری که در بردارنده عدالت و احساسات و انصاف و عواطف هست برام باشه. یه تجربه ای هم میگم مطمنم برای کسی دارم این حرفو میگم و به اختیار خودم نیست و من وسیله ای برای رسوندن این پیام و این مطلب برای شخص خاصی هستم.( این ندایی بود که همین الان از قلبم بهم الهام شد) ----> (اینکه گاهی اوقات دچار سختی هایی در زندگی میشیم دلیل بر کارهای اشتباهی نیست که قبلا کردیم و الان داریم عذابشو میکشیم نه این درست نیست این حرفی هست که خیلی ها هنگام مشکلات و سختی های زندگی بهمون میگن در صورتی که اعتقاد و تجربه من اینو بهم میگه و ثابت هم شده بهم که در دوره ای از زندگی مون دچار سختی هایی میشیم و خیلی درد میکشیم اما در پایان میبینی این درسی بود که باید برای رسیدن به این جایگاهی که هستی پاس میکردی دقیقا مثل اینکه بهت میگن پشت این کوه یه جایگاهی وجود داره که اگه بری و به اون جا خودتو برسونی رفاه و آرامش شامل حالت میشه و هر چی که تو زندگی میخای در اونجا وجود داره برات مثل هوایی که نفس میکشی چطور وجود داره برات اون چیز هایی که خواسته های الان زندگیته اگه بری اونجا مثل اون هوا برای نفس کشیدن که وجود داره و فقط کافیه نفس بکشی تا هوا بهت برسه اونجا هم تمام خواسته هات وجود داره و هست و هر چیزی که اراده کنی برای داشتنش به راحتی در دسترست هست اما برای رسیدن به اون جا که پشت این کوه قرار داره باید اول بری بالای این کوهی که میبینی بعد اونجا رو میبینی و راه میفتی سرازیری میری سمتش و میرسی به اونجا اون سختی های زندگی و درد ها که اول صحبت هام گفتم میدونی کجاست؟ مسیری که الان هستی و میخای بری بالای اون کوه. اون مسیر اینجوریه که وقتی تصمیم میگیری بری اون ور کوه و اون وعده ای که بهت دادن رو بهش برسی باید اول عبور کنی از یک جنگل تاریک و سرد و پر از دره ها و پرتگاه ها و خطرات طبیعی و پر از حیوانات درنده که با دیدنت به سمتت حمله میکنن و باید هم از خودت دفاع کنی گاهی باید باهاشون بجنگی تا بهت آسیب نزنن گاهی هم باید فرار کنی از دستشون تا سالم بمونی این وسط باید مراقب مسیر هم باشی چون تاریکه دید کافی نداری و یه قدم جلوتر نمیدونی چی در انتظاره دره هست تیغه حیوان درنده یا هر چیزی که برای آسیب زدن توئه تا تو سالم از این مسیر رد نشی حالا وقتی تلاش میکنی زنده بمونی و به بالای کوه برسی هنگام مبارزه با موانع مسیر بدنت مجروح میشه به خونریزی میفتی دستت پاره میشه پاهات مجروح میشه حتی نمیتونی بدویی اما این دردها رو تحمل میکنی و امیدت زنده موندن و رسیدن به بالای قله هست این جا بعضی ها توان مبارزه ندارن و شکار حیوانات میشن بعضی ها می افتن تو دره و پرتگاه ها میمیرن و بعضی ها کم میارن می ترسن و برمیگردن بعضی ها هم مثل من از همه این ها جون سالم به در میبره اما تنش پر از زخم و خون و شکستگی دست و پا و تیغ هایی که هنوز تو کمر و پا هستن و خون ازش چکه میکنه و توان درآوردنش دیگه نداری اما دیگه آخرای مسیر هستی و مطمنی که داری سالم به بالای قله میرسی اما هنوز تو این مسیر پر از درد و رنج و سختی هستی این موقع من میگم از این بدتر دیگه درد و سختی که نیست ولی تونستم زنده بمونم و مسیر طی کنم حالا خودم هم اوضاع رو برای خودم سخت تر میکنم خود زنی میکنم از مسیری میرم که سخت تره تا بیفتم و پام بشکنه از مسیری میرم که جای یه حیوان درنده چهارتا حیوان باشن چون میدونم که از پسشون برمیام ولی بیشتر زخمی میشم و بیشتر درد میکشم از مسیری میرم که تاریک تر و سرد تر و ترسناک تره از مسیری میرم که میان بر نباشه و طولانی تر هم بشه تا تایم تحمل درد هام بیشتر بشه چرا ؟؟؟ واسه اینکه جای ۱۲ و ۱۵ و ۱۶ و ۱۷ گرفتن و قبول شدن میخام ۲۰ بگیرم و قبول بشم حتی نمیخام با ۱۹ قبول بشم میخام حتما با نمره عالی قبول بشم میخام کارمای معکوس بدم به خودم چون بهم اول راه گفتن هر چی تو مسیر بیشتر زخمی بشی و بیشتر درد بکشی ولی زنده خودتو برسونی ، اون جا بجای اینکه هر مدل از ماشینای پراید در دسترسم باشه آخرین تیپ و مدل شاسی ها هم در دسترسم قرار میگیره بجای خونه و آپارتمان ،پنت هاوس و ویلا در دسترسم قرار میگیره.من که دارم درد میکشم و میدونم تحملم بیشتر از اینه اما درد مسیر همینه خودم به خودم زخم میزنم که دردام بیشتر شه خودمو بیشتر تو آتیش کوره نگه میدارم جای ده تا چکش خوردن واسه شمشیر شدن پنجاه تا پتگ میخورم تا شمشیری بشم که شمشیرای دیگه رو بتونه خورد کنه اما نشکنه چون بیشتر تو آتیش موند چون بیشتر ضربه های پتگ تحمل کرد و بیشتر صیقل خورد حالا بایدم قوی تر و نشکن تر و تیزتر باشه ... حالا که رسیدی بالای قله و دیدی حرفایی که میگفتن حقیقته و واقعیت داره سرتو برمیگردونی اون جایی که بودی رو هم نگاه میکنی مسیری که اومدی رو هم نیگا مُکُنی تن زخمی و شکسته و داغون خودتو هم یه نیگا مکنی و بمیگردی اونجایی که برای تو آماده شده رو میبینی و میفتی سرپایینی سمت مقصد سر از پا نمیشناسی اصلا اهمیت نمیدی به زخمای تنت و سر پایینی فقط خودتو میندازی و میری .. وقتی میرسی به مقصد دیگه نایی واست نمونده میبینی در بسته ست و کلیدت به در نمیخوره یعنی چی؟؟؟ یعنی همش دروغ بود ؟؟ اینجا واسه من جایی نیست اصلا؟؟؟؟؟ یکی از تو آمبولانس صدات میزنه حصصصصصام؟؟؟ این جا برای تو بود فک میکردن با نمره 10 قبول میشی و میای تو نمره ات 20 شده اون ویلا روبرویی رو میبینی اونجا واسه توئه... میفتی زمین و بیهوش میشی میندازنت تو آمبولانس به سمت مقصد نهایی... تو راه پانسمانت میکنن و زخماتو بخیه میکنن و خاک و خون از سر و روت میشورن و یه لباس راحتی خوجل موجل هم تنت میکنن و میگه رسیدیم. در آمبولانس باز میکنن و میبینی در ویلا واست بازه معلومه تازه آب و جارو شده و خودت پا میشی و آروم آروم میری جلو در کلیده رو میندازی و وارد جایی میشی که قراره از این به بعد اینجا زندگی کنی بعد چند روز استراحت پا میشی از بالای ویو خوشگل ویلات به شهر جدیدی که توش زندگی جدیدت آغاز کردی نگاه میکنی به جاده ها خیابونا دانشگاه ها مدرسه ها باشگاه ها امکانات احساس میکنی اینجا چقد آرامش و راحتی هست قشنگ وجود عشق و دوست داشتن و انرژی مثبت تو کل شهر حس میکنی اینجا همون جاییه که الان که دوران سختی و تنهایی و افسردگی رو دارم میگذرونم قراره بهش برسم.این دردهارو این تنهایی رو واسه این دارم تحمل میکنم که تصمیم گرفتم از این زندگی سخت دل بکنم و برم به شهر جدیدی که دیدیم.اطرافیانم باهام نیومدن گفتن چنین شهری نیست این حرفا همش دروغه همینجا بمون من راه افتادم و اونا موندن و تنهایی و افسردگی من شروع شد باید تنها این راه برم چقد خوب میشد اگه دوتایی باهم این جارو ول میکردیم و با هم مسیرو میرفتیم و از هم جدا نمیشدیم. نه اونا آدمای بدی ان نه من . اونا خواستن تا آخر عمر با سختی این زندگی پر از ناعدالتی پر از خشم و نفرت که عشق و آرامشی نیست اگر هم هست آلوده به هزار تا از ناپاکی شده عشقی که هست اما الوده به هوس و ناپاکی شده آرامش هست اما آرامش همراه با عذاب وجدان.من چنین عشق و آرامش و زندگی رو نمیخام و میرم. اون جنگل سرد و تاریک و ترسناک تحمل میکنم ولی بعد اون میدونم که جایی که دیدم و تو رویا هام حتی زندگی کردم دیدم که عشق جریان داره اونجا عشق بدون هیچ پس وند و پیش وندی بدون هیچ اما و اگری عشق بدون هیچ شرط و شروطی عشق مطلق فقط عشق عشق عشق حتی نمیتونم بگم عشق پاک چون عشق ناپاکی اونجا نیست که جدا کنین عشق پاک عشق ناپاک .. اونجا فقط و سرتاسر عشقه و عشق .... مطلقاً آرامشه و آرامش هیچ حرفی پشت سرش و جلو روش نیست هیچ استرس و نگرانی و ناراحتی اونجا نیست چرا زندگی که هر روز با استرس و نگرانی با نداری و بیکاری با گناه و هرزگی همه گیر با دلشوره و اضطراب با ناعدالتی و با اینکه یکی دوست داری اما بهت خیانت میکنه باید سکوت کنی به هزار دلیل که همه بهتر از من میدونین چرا..هم سن و سالاتو میبینی یا از تو گشنه ترن یا اونقد خوردن تا خرخره و دهنش هم پره و داره میجنبه و لقما بعدی هم تو دستشه اما معلوم نیست اون که تو شکمشه سهم کیه اون که تو دهنشه از دهن کی بریده شده و اون که تو دستاشه از دست کی به زور و طمع و حرص دزدی کرده و صاحب اون لقمه تو دستش داره دنبال لقمه ش پله های دادسرا و دادگاه رو بالا پایین میره و اون منتظره دهنش خالی شه لقمه تو دستش بکنه تو دهنش تا سند و مدرکی تو دستش باقی نمونه... من چنین شهری چنین زندگی رو دیدم و تجربه کردم و نمیخاستم اینجا بمونم حتی تنها شدن و جدایی رو قبول کردم اما نخاستم بمونم و رفتن ترجیح دادم و تنهایی رو ناچارن قبول کردم میدونستم تنها بشم افسرده میشم دلتنگ میشم داغون میشم چطور با این حال داغون اون جنگل لعنتی رو برم؟؟؟؟ این زندگی با دردها و زخمایی که تو قلبم ایجاد کرده خودش به اندازه کافی آدمو زمین گیر و ناتوان میکنه حالا با این کوله بار پر از درد و رنج چطور دردای جنگل تاریک و سرد تحمل کنم؟؟؟ اونم تنهایی؟؟؟ خدایااااا قلبم داره از جاش کنده میشه دیگه....میدونم من میرسم بالای کوه و میرسم به اون ویلایی که دیدمش اینو مطمنم ولی نمیدونم چقد دیگه مونده تا این مسیر تموم بشه خیلی دارم سختی میکشم خیلی دارم تحمل میکنم کاش میشد یه جاهایی چند روز دراومد بیرون از بازی و نفسی تازه کرد و برگشت به ادامه مسیر ....خیلی خراب و داغون بودم که این حرفارو زدم هم به خودم این حرفارو گفتم هم احساس کردم کسی دیگه هم هست که مثل من خراب و داغون باشه و اما ندونه چرا و خودش هم خبر نداره که چرا داره این دردهارو تو زندگی میکشه ..‌ گفتم تا اونم بدونه که تنها نیست من و امثال من زیادیم تو این مسیر ولی بدیش اینه تو طی مسیر همدیگه رو نمیبینیم و قانونش اینه کاری میکنه اول تنها بشی بعد وارد مسیر بشی.گفتم تا بدونی اگه تو هم مثل من خراب و داغون و تنها و افسرده ای یه روزی قراره تو شهر جدید بعد از اینکه یه مدت جدایی و دوری از همو تجربه کردیم همدیگه رو ببینیم و دوران تنهایی و افسردگی و نداری و بی عشقی و بی آرامشی مون به پایان برسه.امیدوارم اونی که قراره این حرفام بهش برسه به موقع و زمانی که وقتشه دقیقا درست و به جا بهش برسه. تا یه مرهمی برای دردهای جسم و روحش بشه بتونه تحمل کنه این دوران سختی رو و به امید خدا و کمک های بی دریغ و انرژی های مثبت خودش و کائناتش که بی منت برای همه قلب های پر از درد و رنج مدام میفرسته و مثل بسته های غذایی کمکی ، دارو و مرهم کمکی برای روح های درد کشیده و قلب شکسته همه مون...

  ۰  پاسخ