clear
یا ورود آسـان بـا

چرا تمایل به تاخیر انداختن انجام کارها داریم؟

۴۲۷۱

access_time

۱۲ دقیقه

توسعه فردی و یادگیری

 

بسیاری از ما وقتی برای کارهای خود برنامه ریزی می کنیم، شاید جمله فعلا وقت داریم در ذهن ما تداعی شود. شاید از روی عادت بیشتر تکالیف درسی یا پروژه کاری خود را به دقیقه نود موکول می کنیم. در این مقاله که توسط موسسه مک گراو دانشگاه پرینستون (McGraw Center) ارائه شده به بررسی تمایل دانشجویان به تعویق انداختن تکالیف درسی و راهکارهای مقابله با آن اشاره شده است.

برای بسیاری از افراد تعلل و به تعویق انداختن کارها، صرف نظر از گفته هایشان، به معنای تنبلی آنها نیست. در حقیقت، زمانی ما گرایش به این رفتار داریم که برای مدت زیادی درگیر انجام کار بوده ایم و درست در بازه زمانی قبل از تحویل کارها (deadline) قرار گرفته ایم. سخت کوشی و کار در مدت زمان طولانی با تنبلی در تضاد است، در نتیجه دلیل نمی شود که این کارها را به تعویق بیاندازیم. سوال این است که چرا به تاخیر در انجام کارها تمایل نشان می دهیم و مهم تر این که چگونه می توانیم با آن مقابله کنیم؟

همانطور که اشاره شد، بسیاری از افراد می گویند که از روی تنبلی کارها را به تعویق می اندازند. برخی دیگر اذعان دارند که وقتی این رفتار را انجام می دهند و کارها را به تعویق می اندازند، تحت فشار زمانی بهتر کار می کنند و نتیجه بهتری می گیرند. اگر نسبت به هر دو  گفته به دید انتقادی فکر کنیم، هر کسی که این توضیح ها را ارائه می دهد از روی عادت کارها را به  تاخیر می اندازد و تکلیف مهم دانشگاهی خود را که برای قبل از زمان تحویل برنامه ریزی کرده و برای انجام آن زمان داشته، نیمه کاره و بدون تکمیل باقی می گذارد. در نتیجه، این افراد در واقعیت مقایسه ای در مورد شرایطی که برای بهتر انجام دادن کارها دارند، نمی کنند. اگر شما نیز وظایف را تقریبا همیشه به زمان نهایی تحویل آن عقب می اندازید و رویکرد نظام مندی به وظایف خود ندارید، نمی توانید با قاطعیت ادعا کنید که تحت فشار زمانی می توانید بهتر کار کنید. بسیاری از افراد هنوز می گویند که دوست دارند کارها را با سرعت بیشتری قبل از اتمام زمان تحویل آنها انجام دهند. اما معمولا زمانی این جمله را می گویند که تحت فشار زمانی قرار نگرفته اند. معمولا افراد وقتی که پیامدهای منفی به تاخیر انداختن کارها مانند استرس، اضطراب، خستگی و ناراحتی از کاهش استاندارد خود و اختصاص زمان بیشتری از وقت شخصی به انجام کارها را فراموش می کنند، نظرهای زیادی ارائه می دهند. بدیهی است که رها کردن کارها تا مهلت زمان آن، به میزان زیادی احتمال خطا و مشکلات را افزایش می دهد- به عنوان مثال مریض شدن فرد یا به وجود آمدن مشکلات مربوط به کامپیوتر- در نتیجه این افراد قادر نخواهند بود نمره دلخواه خود را کسب کنند. در نتیجه به تاخیر انداختن کارها ما را با مشکل مواجه می کند و احتمال کاهش عملکرد ما را کاهش می دهد. اما راه کار مقابله آن چیست؟

به تاخیر انداختن کارها یا مهارت های ضعیف مدیریت زمان (مراجعه کنید به مقاله ۱۰ نکته برای مدیریت موثر زمان) به تنهایی مهم نیست، اما برای مشخص کردن دلایل پیچیده روانشناختی می توانند پیگیری شوند. به عنوان مثال این پویایی زمانی که دانشگاه ها دانشجویان را به طور مستمر ارزیابی می کنند، کم می شود به ویژه هنگامی که تنش برای نمره گرفتن بسیار بالا بوده و بر کارایی دانشجویان تاثیر می گذارد. در واقع، تاخیر در انجام کار اغلب استراتژی محافظتی برای دانشجویان است. به عنوان مثال اگر شما کاری را به تاخیر بیاندازید، همیشه کم بودن زمان را برای نرسیدن به نتیجه مطلوب بهانه می کنید، در نتیجه شما به توانایی خود تردیدی نمی بینید. زمانی که برای گرفتن نمره خوب، فشار زیادی وارد شود، جای تعجبی نیست که دانشجویان از آن صرف نظر کنند و امتحان یا تکلیفی را کنار بگذارند. بیشترین دلیلی که برای تاخیر کارهای خود داریم، ریشه در ترس و نگرانی نسبت به عملکردمان و کنترل نداشتن بر خروجی کارهای خودمان دارد. معمولا برای این که توانایی ما قضاوت نشود، از انجام کارها طفره می رویم. و زمانی که موفق به انجام کاری شویم، احساس می کنیم که خیلی باهوش هستیم. اما برای غلبه بر به تاخیر انداختن کارها چه باید بکنیم؟

اولین قدم: آگاهی

ابتدا برای غلبه بر تنبلی خود، باید دلیل این رفتار را بدانید، این که چرا کارها را به تاخیر می اندازید و نقش به تعویق انداختن کارها در زندگی شما چیست. اگر ریشه این مساله را ندانید، به راهکار موثری دست پیدا نمی کنید. مانند بسیاری از مسائل، خودآگاهی و خودشناسی کلیدواژه های راهکار توقف تنبلی هستند. (در این زمینه مطالعه مقاله ۴ گام برای درک عمیق تر از توانایی های خودمان! پیشنهاد می شود) برای بیشتر افراد، به دست آوردن این نوع دیدگاه درمورد تنبلی، آنها را از این احساس که فکر می کنند توانایی کافی نسبت به انجام کارها ندارند، دور می کند و در ذهن آنها این نکته تداعی می شود که اگر عادت به رفتارهای تکراری، غیر مولد و به تعویق انداختن کارها دارند؛ به فکر راه حل بلند مدتی باشند. برای مثال، جین بورکا (Jane Burka)  و لنورا یون (Lenora Yuen)  دو تن از روانشناسانی که به موضوع غلبه بر تنبلی پرداخته اند، در مقاله خودشان با عنوان  Mind Games Procrastinators Play « بازی های ذهن انجام کارها را به تعویق می اندازد»  به این نکته اشاره می کنند که درک ریشه های ناشناخته تنبلی به مبارزه با آن کمک می کند. دانستن دلایل واقعی از طفره روی از کارها، به جلوگیری از آن کمک می کند.

مدیریت زمان: قطعه ای از پازل

برای غلبه بر به تاخیر انداختن کارها، استفاده از تکنیک های مدیریت زمان و ابزارهای آن اجتناب ناپذیر است، اما این ابزارها به تنهایی کافی نیستند. معمولا بسیاری از روش های مدیریت زمان در حل مساله تنبلی موثر واقع می شوند. روش های زیادی از تکنیک های مدیریت زمان وجود دارد که در جلوگیری از به تعویق انداختن کارها مفید هستند، اما برخی از آنها نیز تنبلی را تشدید می کنند. معمولا تکنیک هایی که به کاهش اضطراب و ترس کمک کرده و بر رضایت و پاداش کارهای انجام شده تاکید دارند، کارکرد بهتری دارند. اما برخی روش ها غیر منعطف بوده و بر بزرگی انجام کارها تاکید دارند و اضطراب را افزایش می دهند، به تعویق انداختن کارها را بیشتر کرده و در نتیجه غیر موثر هستند. برای مثال، ایجاد لیست بلندی از انجام کارها و یا برنامه ریزی برای هر دقیقه از روز ممکن است استرس و در نتیجه تنبلی شما را افزایش دهد. در عوض، به طور منطقی هدف گذاری کنید (لیستی از کارهایی تهیه کنید که انجام آن قابل مدیریت باشد)، اهداف بزرگ را به وظایف کوچک بشکنید، به اندازه مورد نیاز انعطاف داشته باشید و زمانی را برای لذت بردن از پاداش کارهای کامل شده اختصاص دهید.

انگیزش: یافتن دلایل اثربخش به منظور عجین شدن با کارها

برای جلوگیری از به تعویق انداختن کارها، حفظ انگیزه انجام کارها با دلایل بهره وری و اثر بخشی آنها، حیاتی است. منظور از دلایل اثر بخش این است که یادگیری و کسب آنها به احساس مثبت، رضایت و حس بهره وری و اقدام  منجر شود. در واقع این دلایل اثر بخش با انجام کارهایی که از روی ترس از شکست ، عصبانی شدن والدین از شما و یا ترس از نادان به نظر رسیدن، انجام می شوند و یا این که بخواهید صرفا برای نمایش خود به افراد، آنها را انجام دهید، متفاوت است. با این که دلایل، ابزار قدرتمندی برای انجام کارها هستند، در صورتی که احساس و اقدامات منفی را تحریک کنند، غیر موثر واقع خواهند شد. برای نمونه، اگر شما نگران این مساله باشید که با سوال پرسیدن خنگ به نظر می رسید، سوال خود را مطرح نمی کنید و به دنبال روش های جدید خواهید رفت و در نتیجه ریسک یادگیری موضوع های جدید را می پذیرید.

بهترین روش برای حفظ انگیزه انجام کارها این است که هدف گذاری کنید و به آنها تمرکز داشته باشید. دلایل شخصی خودتان را شناسایی کرده و بنویسید تا بتوانید بر پیشرفت و روند آنها نظارت داشته باشید. تمرکز بر اهداف و دلایل خودتان را به یاد داشته باشید. اهداف دیگران، برای شما هدف نبوده بلکه الزامات هستند.

حفظ انگیزه: فعال بودن به منظور عجین شدن با کارها

یکی دیگر از نکته های کلیدی برای جلوگیری از تنبلی،  عجین شدن فعال در انجام کارها است. به عنوان مثال اگر در کلاس درسی حضور فعالی نداشته باشید، و در بحث ها و موضوعات مشارکت نکنید، انگیزه شما نیز کاهش می یابد. در صورتی که دوره ها و یا منابع کلاس درسی مفهومی برای شما نداشته باشد، احتمالا فعالیتی نیز نخواهید داشت. عدم تمایل و سردرگمی باعث درگیری و عجین شدن با انجام کارها نمی شود و آنها را خسته کننده و ملال آور نشان می دهد. برای این که تمایل خود را به عنوان مثال در دوره های آموزشی زیاد کنید: پیشنها می شود که 1) به دنبال زمینه های علاقه و منابع درسی که بیشتر با آنها ارتباط برقرار می کنید باشید 2)  برای خواندن منابع و کلاس های دوره هدف گذاری کنید 3) در مورد یادگیری سوال هایی را از خودتان بپرسید. (برای مطالعه بیشتر مراجعه کنید به مقاله یادگیری اثر بخش- مدل گانیه )

خلاصه ای از روش هایی که برای جلوگیری از به تعویق انداخت کارها موثر واقع می شوند:

آگاهی: دلایل به تعویق انداختن کارها، رفتارها و تفکرهایی که باعث تنبلی شما می شود را بشناسید.

ارزیابی: چه احساس هایی منجر به تاخیر انجام کارها می شود؟ آیا حس مثبت و اثر بخشی هستند: تمایل به تغییر آنها دارید؟

دیدگاه: رویکرد خودتان را تغییر دهید. کارهای بزرگ را با دید قطعه های پازل کوچک ببینید تا هراس کمتری داشته باشید. این نکته را در نظر داشته باشید که کدام قسمت انجام کار برایتان جدا از نتیجه جذابیت دارد.

تعهد و شروع کار: اگر واقعا احساس درماندگی در انجام کارها و وظایف می کنید، سعی کنید از کارهای کوچک تر شروع کنید و آنها را بنویسید. زمانی که کارها را تمام کردید، به خودتان پاداش بدهید. در لیست برنامه خود نیز تنها وظایفی را یادداشت کنید که واقعا می توانید انجام دهید و اگر آنها را نوشته اید، تلاش کنید که آن ها را انجام دهید. با این کار، در خود اعتماد دوباره ای ایجاد می کنید که می توانید هر آنچه که می خواهید را انجام دهید و از تعویق انداختن کارها نیز جلوگیری می کنید.

محیط: وقتی کارهای مربوط به دانشگاه خود را انجام می دهید، با هوشمندی در انتخاب مکان و فردی که می خواهید کار را با او انجام دهید، دقت کنید. پراکندگی و جابجایی مکرر در موقعیت های مختلف باعث می شود که کار خود را کامل به پایان نرسانید و تمرکز خود را از دست بدهید. به عنوان مثال مطالعه در رخت خواب یا کنار دوستان می توانند به تنبلی کمک کنند.

اهداف: به آن چه که می خواهید انجام دهید تمرکز کنید، نه کارهایی که می خواهید چشم بپوشید. به دلایل اثربخش، مثبت، دقیق و یادگیری انجام کارها فکر کنید.

واقع گرایانه بودن: انتظار های غیر واقع گرایانه که نمی توانید برآورده کنید از خود نداشته باشید.

صحبت با خود: به این که چگونه فکر می کنید و با خودتان چه صحبتی می کنید دقت کنید. طوری با خودتان حرف بزنید که اهداف در ذهن تان تداعی شود.

برنامه داشتن: اگر از عهده کارها بر نمی آیید، احتمالا برنامه مشخص اطلاع دهنده ای از کارها  ندارید که به شما عدم انجام آنها را اطلاع دهد.

آسان کردن انجام کارها: شکستن کارها به وظایف کوچک و عملیاتی یکی از رویکردهای موثر است. این موضوع باعث می شود که در زمان انجام کارهای بزرگ صرفه جویی کنید.

 منبع: The McGraw Center, Princeton University: Understanding and Overcoming Procrastination

 

درباره نویسنده

دانشگاه پرینستون

دانشگاه پرینستون

موسسه مک گراو دانشگاه پرینستون (McGraw Center) هدف خود را توسعه مهارت های یادگیری و تدریس قرار داده است.

ارسال نظر

نظرات شما درباره این محتوا

محدثه

ممنون عالی بود بیشترش دربارم درست بود اما یکی از باراگرافش کلا در باره ی من غلط بود

نویسنده ی کاربوم باشید

کاربوم برای متخصصینی که اهل نوشتن و ترجمه هستند پنل مستقل طراحی کرده است، برای انتشار نوشته هایتان در کاربوم اطلاعات زیر را کامل کنید